Blogumu çok ama çok özledim. Yaklaşık 1 aydır İstanbul dışındayım. Eşimin işi sebebiyle göçebe gibiyiz bu aralar. Bayramda umarım İstanbul'da olacağım ve son çalışmalarımı paylaşacağım.

Sevgiler...

Her ne kadar savaşların sürdüğü bir dünyada kutluyorsak ta bugünü; benim hala umudum var, tıpkı Can Dündar gibi...

Biliyor musunuz yakında barış gelecekmiş... Geçenlerde çok sağlam bir yerden duydum: Kesin geliyormuş... Hem de çok yakında... Hem de öyle gür, öylesi­ne verimli gelecek­miş ki... önündeki bütün setleri yıkıp parçalarcasına...

Savaşın hırçın dalgalarıyla   keskinleşmiş, katılaşmış, nasırlaşmış dokuları­mıza şefkatle sızacakmış sevda köpükleriy­le... yaralarımıza tuz basacakmış... saracakmış bizi, huzur dolu bir yavuklu kucağı gibi...

Onca savaş tamtamcısına, bunca kelle av­cısına, televizyon habercisine, köşe yazarına, paralı askere, şerefli tetikçiye, gözünü kan bürümüş silah tacirine, azrail avukatına rağ­men ve onlara inat geliverecekmiş barış...

Ne yapsalar, ne yazsalar engelleyemeyeceklermiş...

Öylesine güçlüymüş bu kez...

 ***

Dediler ki, silahlılar da istiyormuş bu kez...

Dağdakiler de yorulmuş savaşmaktan, kan dökmekten... barış için fırsat kolluyorlarmış...

Savaşın kirli maskesi düşürüldükçe, barış diyen diller daha bir güçlü gürler oldu diyor­lar.

Kavgayla kül ettiğimiz 15 yılın yaralarını saracakmış barış,

Savaş bütçelerinden bebelere süt, çocukla­ra kitap, yersiz yurtsuzlara yatak, kimsesizlere korunak yapılacakmış.

Artık gencecik bedenler ölüme davul zur­na uğurlanıp, bayrak bayrak tabutlar halinde dönmeyeceklermiş vatanlarına... Dağdakilerin dizi dizi cesetleri sergilenmeyecekmiş her gece ölüm bültenlerinde...

barışın şarkısı söylenedursun, filmi çekilecekmiş savaşın, ağıdı yakılacakmış...

Savaş mahkemeleri, hesabını soracakmış ekilen kin tohumlarının...

Savaş Derneği yöneticileri yargılanacakmış barış gönüllülerinin eski sandalyelerinde...

***

Güneşli bir ormandan yayılan kesif bir ke­kik kokusu gibi başımızı döndürerek gelecekmiş barış... öyle işveli, öylesine davetkâr...

Akşam haberlerinin başına korkuyla, otur­malar bitecekmiş artık... sabah gazeteleri kâ­bus olmaktan çıkacakmış...

barışın borusu ötecekmiş dört bir yanında memleketin...

Artık ne dağlarında bomba ülkemin, ne köyünde yangın...

Savaş; çetelerini, silahlarını, provakatörlerini, işbirlikçilerini, gazetecilerini toplayıp çekip gidecekmiş hayatımızdan bir daha dönmemecesine...

Uzun sürmüş bir yakarış gibi sarmalayacakmış bizi barış...

Bir gülümsemeye hasret çocuk gözlerinin hayrına; savaş yetimlerinden, gözaltı kayıpla­rından, terkedilmiş mayınlardan, kesilmiş kulaklardan, şehitlerin ve gazilerin acıların­dan yeni bir ülke kurulacakmış "acıyı tanı­yan, sevdayı arayan..."

* * *

Şaka değil, çok sağlam yerden duydum di­yorum...

"Bu kış gelecek" diyorlar...

Bahara kalmaz çiçekleri patlarmış barış dallarının...

Meydan meydan, sokak sokak, dirhem dir­hem girecekmiş hayatımıza...

Af çıkacakmış kaosun mahkumlarına... ço­cuklar yarından umutlu, analar ölüme uzak... dağlar salkım saçak ağaç, köyler buram bu­ram umut olacakmış...

barış adlı çocuklar doğacakmış... adları umut, ışık, yarın olan çocuklar...

Ülkeye barış gelecekmiş dostlar...hiç gelmediği kadar gür... alabildiğine özgür....hasretle beklenmiş bir yavuklu gibi an­sızın çırılçıplak çıkıp geliverecekmiş barış...

* * *

Bir kez görüversek semalarda kardeşliğin işaret fişeğini, gökkuşağı renklerinden gele­cek hayalleri boyayacağız kendimize... ço­cuklarımız ve torunlarımız için...

"barışı, berbat bir savaşın elinden aldık, başardık" diyeceğiz göğsümüzü gere gere...

Silahları gömeceğiz toprağın bağrına, bir daha çıkarmamacasına...

Ne bir kara bulut göklerimizde, ne bir ka­ra gölge alnımızda....güzel günler göreceğiz, çoktandır özlediğimiz...

Adım gibi biliyorum... "çok sağlam bir kay­naktan duydum" diyorum...barış gelecek ya­kında...

Beyaz bir kuşun gagasında... zeytin dalla­rında...

CAN DÜNDAR

Bu anneme daha önce yaptığım peçeteliğe takım olsun diye yapıldı. Cilası atılır atılmaz anneme hediye edilecek.

Eşimle önceki yıllarda yaptığımız Fethiye tatilinden, bu kabakları almıştım. Kabakları satan yaşlı teyze onları bebeklerim diyerek seviyordu :) Uzun zaman balkonda bir köşede beklediler. Bu kadar obje boyarken bu ikisini boyamamak haksızlık olurdu. Karşınızda bay ve bayan tombik... Her gören bayanın neden yüzü yok diyor. Evet ne yazık ki bayanın yüzü yok. Boyarsam oldukça toplu bir yüzü olacağından vazgeçtim arkadaşlar.

Yine Ankara alışverişinden… Sanırım görünce en sevindiklerim bu elma ve armutlar oldu. Çok sayıda aldım. Bunlar kareli boyanmış olanlar, devamı gelecek. Evimde mutfak camının kenarına koymayı düşünüyorum. Kimbilir belki saplarından iple bağlayıp doğramanın üzerinden sarkıtabilirimde…